ต้นไทร ไม้มงคลที่เชื่อว่าเป็นที่สิงสถิตของเทพารักษ์ ชาวบ้านได้พร้อมใจกันสร้างศาลขึ้น เพื่อเป็นศิริมงคลและเป็นที่พึ่งทางใจ จึงเป็นเหตุให้ขนานนามหมู่บ้านแห่งนี้ว่า “บ้านต้นไทร”  

ชุมชนที่มีวัฒนธรรมส่วนใหญ่คล้ายกับทางภาคอีสาน อาทิ พิธีการแต่งงาน การทำพิธีบายศรีสู่ขวัญโดยพ่อหมอของหมู่บ้าน

เคยเป็นพื้นที่ของชาวลัวะมาก่อน ต่อมามีการเคลื่อนย้ายกลุ่มคนและเข้ามาตั้งถิ่นฐานใหม่โดยกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอ มีการอยู่อาศัยและทำกินบนพื้นที่แห่งนี้มากกว่าร้อยปี เดิมเป็นหย่อมบ้านที่ขึ้นกับหมู่ที่ 6 บ้านแม่ลานคำ ต่อมาในปี พ.ศ. 2535 จึงได้ทำการแยกเป็นหมู่บ้านป่านอก หมู่ที่ 11

2510 คือปีที่บ้านสระปรือถูกตั้งขึ้น ชื่อชุมชนมีที่มาจากการเรียกพืชตระกูลกกชนิดหนึ่ง จาก ต้นผรือ เพี้ยนเสียงกลายเป็น ต้นปรือ ชาวบ้านจึงนำมาตั้งชื่อกระทั่งถึงปัจจุบัน

ชุมชนแห่งการค้า พื้นที่แข่งขันการจับปลา

ชุมชนปกาเกอะญอริมลำน้ำสาละวินกับการดำรงวิถีชีวิตความเป็นอยู่แบบดั้งเดิม มีการพึ่งพาทรัพยากรธรรมชาติเป็นปัจจัยดำรงชีพ ตลอดจนการอนุรักษ์สืบสานวิถีวัฒนธรรมการทำเกษตรแบบดั้งเดิมของปกาเกอะญอ 

รูปปั้นหลวงพ่อโต วัดบ้านบึงเป็นศูนย์รวมจิตใจของชาวบ้านบึงเหนือ นอกจากนี้ยังมีมีภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ ได้แก่ ทอผ้ากะเหรี่ยง อาหารกะเหรี่ยง จักสานเครื่องใช้ในการเกษตร ส่วนวัฒนธรรมประเพณีของชาติพันธุ์ เช่น การแต่งกายกะเหรี่ยงสวมใส่ในงานประเพณีของชาวกะเหรี่ยง ประเพณีผูกแขนเรียกขวัญ ไหว้ต้นไม้ เล่นสะบ้า

วัดดาวลอย ที่เป็นทั้งศาสนสถานและศูนย์รวมจิตใจของชุมชน

ชุมชนริมคลองที่มีพื้นที่เล็กที่สุดเมื่อเทียบกับชุมชนใกล้เคียง ทําให้คนในชุมชนเกิดความคุ้นเคยกัน มีการอยู่อาศัยแบบพึ่งพากัน การจ้างงานเกิดขึ้นภายในชุมชน ทําให้เกิดการหมุนเวียนของรายได้ภายในครัวเรือนได้ดี