อนุรักษ์ภูมิปัญญาการทอผ้าไหมด้วยกี่กระตุก และการทำข้าวตัง อาหารท้องถิ่นแห่งชุมชนคลองข่อย

ชุมชนบ้านเจริญธรรม มีศูนย์เรียนรู้ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง อุดมสมบูรณ์ด้วยคลังอาหารชุมชน

ชุมชนที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางทรัพยากร เกษตรกรรมมั่นคง วัฒนธรรมลาวโคราชยังคงอยู่ เช่น บุญผะเหวด สงกรานต์ท้องถิ่น และคนในชุมชนร่วมแรงร่วมใจกันพัฒนาเพื่อให้เกิดความยั่งยืน

มาบมะค่า” สื่อถึงภูมิประเทศเดิม (เนินลาดที่มีต้นมะค่าขึ้นอยู่หนาแน่น) สะท้อนให้เห็นถึงการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและทรัพยากรท้องถิ่นอย่างลึกซึ้ง มีวัดมาบมะค่า ศูนย์รวมจิตใจ มีวัดประจำหมู่บ้านที่มีบทบาททั้งด้านศาสนาและกิจกรรมชุมชน ชาวบ้านรวมกลุ่มทำผลิตภัณฑ์ชุมชน เช่น น้ำพริก ปลาร้า ปุ๋ยชีวภาพ มีกลุ่มแม่บ้าน กลุ่มเยาวชน และกลุ่มพัฒนาชุมชนที่เข้มแข็ง

หมู่บ้านเกษตรกรรม ธรรมชาติงดงาม อากาศบริสุทธิ์

พื้นที่กรุงเทพมหานคร ที่ยังคงวิถีชีวิตริมคลอง ประกอบอาชีพเกษตรกรรม ปลูก ข้าว ทำนา และมีวัดพระยาเสนานนท์เป็นศูนย์รวมความศรัทธา และความเชื่อ

บ้านแกใหญ่ ผ้าไหม ประณีต วิจิตร และยังคงไว้ซึ่งภูมิปัญญาการทอผ้าไหมโบราณที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ทั้งในด้านลวดลาย เทคนิคการมัดหมี่ ย้อมสีธรรมชาติ และการทอมืออย่างพิถีพิถัน ผ้าไหมแต่ละผืนจึงไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์ แต่คือศิลปะที่สะท้อนวัฒนธรรมท้องถิ่นของชาวสุรินทร์

บ้านโคกยางมีทรัพยากรธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ โดยตั้งอยู่ในพื้นที่ที่มีป่าไม้และแหล่งน้ำธรรมชาติ ซึ่งเอื้อต่อการทำเกษตรกรรมและเลี้ยงสัตว์ได้อย่างยั่งยืน และมีวิถีชีวิตเกษตรกรรมแบบพึ่งพาตนเอง ชุมชนมีการทำเกษตรกรรมหลากหลาย ทั้งการปลูกข้าว พืชผักสวนครัว และการเลี้ยงสัตว์ เช่น โค กระบือ และไก่ ซึ่งเป็นฐานรายได้หลักและรักษาเอกลักษณ์ความเป็นชุมชนเกษตรดั้งเดิม อีกทั้งชาวบ้านยังคงรักษาประเพณีพื้นบ้านและพิธีกรรมทางศาสนา เช่น งานบุญประจำปี งานบุญข้าวสาก งานแห่เทียนเข้าพรรษา ซึ่งช่วยเสริมสร้างความสามัคคีและความผูกพันชุมชน

หมู่บ้านเกษตรกรรม ทำไร่ ทำนา ทำสวน ชาวบ้านเป็นคนเมือง ที่เคารพต่อสถาบันหลักของชาติ มีความเชื่อต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เคารพและกตัญญูรู้คุณต่อบรรพบุรุษ ผู้มีพระคุณผีปู่ผีย่าตายาย มีพิธีสืบชะตา สงเคราะห์ เรียกขวัญ ผูกข้อมือ นับถือครูบาอาจารย์ สืบสานจารีตประเพณี มีวัดมงคลนิมิต เป็นศูนย์รวมจิตใจและเป็นที่พึ่งของชาวบ้าน

บ้านเจดีย์โคะเหนือ ได้มีการนำภูมิปัญญาท้องถิ่นมาเป็นอาชีพและมีผ้าปักซึ่งชาวม้งมานำมาพัฒนาให้เป็นเอกลักษณ์ของท้องถิ่นและการนำวัตถุดิบที่ผลิตขึ้นจากชุมชน ผ้าใยกัญชง มาผสมผสานกับภูมิปัญญาการปักผ้าที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ซึ่งสามารถทำเป็นอาชีพหลักในครอบครัวและชุมชน